Mijn dochter, mijn lief

Mijn dochter, mijn lief

Investeren in weerbare meisjes begint ook bij de steun die zij thuis ervaren.

Opgroeien betekent ontdekken wie je bent, grenzen leren aangeven en keuzes maken over je toekomst. Voor meisjes en jonge vrouwen die zich bewegen tussen verschillende culturele en sociale leefwerelden, kunnen verwachtingen vanuit thuis, school, vrienden en sociale media uiteenlopen.

Illustratie van een vrouw met groene hoofddoek die haar vinger opsteekt.

Moeders willen hun dochters begeleiden en beschermen. Dochters zoeken ruimte om zichzelf te ontwikkelen. De betrokkenheid is er, maar het gesprek over vrijheid, relaties, verwachtingen en toekomstkeuzes komt niet altijd vanzelf op gang.

Met ‘Mijn dochter, mijn lief’ maakt Stichting Inclusia ruimte voor dat gesprek.

Dit trainingstraject brengt moeders en hun dochters van 12 tot 23 jaar samen. We werken aan wederzijds begrip, open communicatie en ruimte voor zelfbeschikking. Daarmee richten we ons op een belangrijke basis voor de ontwikkeling van jongeren: een relatie waarin zij zich gesteund voelen én hun eigen stem kunnen gebruiken.

“Je wilt je dochter beschermen én haar de ruimte geven. Je wilt je eigen weg ontdekken én je moeder dichtbij houden. Maar hoe praat je met elkaar als verwachtingen verschillen of woorden ontbreken?”

Doel

Wat we uiteindelijk willen bereiken, is dat moeders en dochters elkaar niet kwijtraken in een fase waarin juist verbinding zo belangrijk is. Dat jongeren sterker opgroeien, met meer vertrouwen in zichzelf én in de mensen om hen heen. En dat gezinnen samen bouwen aan een omgeving waarin ruimte is voor gesprek, ontwikkeling, mentale gezondheid en zelfbeschikking.

Illustratie van een diverse groep mensen die samen het woord SAMEN bouwen.

Daarom geloven wij dat “Mijn dochter, mijn lief” meer is dan een training. Het is een investering in vertrouwen, weerbaarheid en sterke relaties — als basis voor de gezonde ontwikkeling van jongeren.

De aanpak in het kort:

Illustratie van een meisje in een roze shirt dat zwaait.
  • Zes groepsbijeenkomsten met gesprekken, praktische oefeningen en opdrachten voor thuis.
  • Gemiddeld 10–12 deelnemers per groep, met ruimte voor persoonlijke aandacht en herkenning.
  • Twee vaste, ervaren trainers die zowel moeders als dochters begeleiden.
  • Afzonderlijke én gezamenlijke werkvormen rondom identiteit, emoties, grenzen, sociale druk en zelfstandigheid.

Onze trainers werken cultuursensitief en sluiten aan bij de ervaringen van deelnemers. Via lokale organisaties en vertrouwde sleutelpersonen zoeken we aansluiting bij gezinnen voor wie de stap naar ondersteuning minder vanzelfsprekend is.

Voor gemeenten biedt dit traject een concrete verbinding tussen jeugdpreventie, opvoedondersteuning en het versterken van de positie van meisjes en jonge vrouwen. We werken aan vaardigheden die deelnemers ook buiten de bijeenkomsten kunnen gebruiken: luisteren zonder oordeel, gevoelens uitspreken, grenzen aangeven en steun vragen.

Illustratie van mensen die samen puzzelstukjes in elkaar passen.

We willen bovendien inzichtelijk maken wat het traject oplevert. Het projectplan voorziet in een voor- en nameting, evaluaties per groep en een eindrapportage. Daarbij kijken we onder meer naar zelfvertrouwen, ervaren emotionele steun, communicatie en ruimte voor eigen keuzes.

De inhoudelijke uitgangspunten sluiten aan bij de JGZ-richtlijnen over de beschermende betekenis van een goede ouder-kindrelatie en bij de handvatten van Pharos voor cultuursensitief werken met gezinnen.

Wil je ‘Mijn dochter, mijn lief’ aanbieden binnen jouw gemeente of organisatie? Neem contact op met Inclusia voor een verkennend gesprek over het trainingstraject, de doelgroep en de lokale samenwerking.